Güneşim Nefret

Küçük bir kusur körükledi sönen alevi

Sanki yoktu; tozdu, zerreydi, hiçbir şeydi.

Fakat hasat geldi çattı alevlerin içinden

Bir baktım o an, ektiğim bir ben olmuştu;

Tüm varlığıma yayılan kara bir leke.

Varlığı küçük anlardaki neşeyi söktü,

Beni ben yapan anları lekeledi korkuyla,

Bir ben yarattı kendi yangınında çırpınan.

Açlığı, küçük anlarda saklanan hayatı tüketti,

Beni ben yapan anları lekeledi yalnızlıkla.

Güneşim nefret, oldu ben

Çiğnedi, tüketti beni

Tükürdü sonra kendi benine.

Zafer onun, kaçış yok

Diri diri yüzdü derimi

Fırlattı sonra bir kenara.

Zamanın çarkında öteden beri parladı alevi

Sanki daimiydi; bedendi, bendi, her şeydi.

Onu işleten zanaatı öğretti alevlerin içinden

Zeka bile bükük, eğildi önünde hep;

Yitti parça parça ona hükmeden karanlıkta.

İpler elimde sandım kendimi sarhoşluğuna bırakırken

Aklımda bir o vardı konuşan, nefes alan,

Bir ben yarattı benden, gözleri yangından ötesini göremeyen.

Yok oluşun arifesinde, aklımın efendisi taşıdı beni,

Bana fısıldayarak Güneşim olduğunu.

Ve bildim kazanan o,

Artık hayat o,

Güneşim nefret, oldu ben.