Boşluk

Kafamı buğulu cama yasladım.

Bir şeyler eksikti, farkındaydım;

Uzun zamandır farkında olmadığım

Parçamın farkına varıyordum.

Aslında kelimeleri ağzımdan sadece döküyorum

Kendimi kandırabileyim diye.

Aslında hep hissediyordum,

İçten içe biliyordum, inkar ederken.

Başka çarem yoktu diye fısıldıyordum;

Duyan kulaklara, kendi kulaklarıma.

Varlığım çalkantıdaydı, huzursuzdum.

Sürekli kaçıyordum, saklanıyordum.

Korkularım bir iblise gebeydi;

Beni diri diri gömecek.

Aynaya her gece bakıyorum,

Gerisinde gözlerimin, kıpırdayanı görebilmek için.

Boşluk, içimde varlığını hissettiğim gibi

Gözlerimin karanlığında da yalnızca o var.

Her gece yatağa korkuyla giriyorum.

Yorganımın altına sığınıyorum.

Bütün gece yarı uyanık bekliyorum.

Camın buğusu çözüldü, yolculuğum da bitiyor zaten.

Nefes alıyorum.

Zayıfladığımı biliyorum,

Gün be gün eriyorum.

Boşluğumda, onun nefesinde,

Onun pençesinde kıvranıyorum.

Kimliğim, benliğim, varlığım…

Yitiyorum…