Pazar

Güneş doğuda yükselmişti, ben yastığa başımı koyduğumda dün. Ellerim buz kesmiş bir halde eve gelmiştim. Birkaç saat sahilde yürüyüp, sonra bir banka çöktüm. Saatler birbirini kovaladı, ben farkında olmadan. Tan ağarırken etrafa bir sis çöktü. Burnumun ucunu bile göremiyordum. Kimse de beni göremiyordu, eminim. Dondurucu bir soğuk tenime işliyordu. Bir önceki günün mirası kar, çamur olmuştu ama soğuk halâ hâkimdi şehre. Korkularınla yüzleş, dedim kendime, hazır kimse seni görmüyorken. Ama nafile bir çabaydı. Daha kim olduğumu bile itiraf edemiyorken, nasıl korkularımla yüzleşebilirim. Güneş yükseldi ve sis dağıldı. Pazar sabahı, herkes yatağındaydı. Güne uyanmamıştı birçoğu. Eve yollandım. Onlar güne uyandığında, ben uykuya daldım. Her şeye geç kaldığımı, kalacağımı biliyordum.