Karanlık Korkusu

Gerçekler kurgulardan çarpıklaşınca
Bıraktın mı kendini akan ölümsüz nehre,
Hiçbir şeyin, hiç kimsenin umurunda olmadığı bir zamanda
Beklersin sonsuza akan lav nehrinde bir minibüs.

El etmen yeter
Kapıların önünde kanatlarını yaymasına.

Sıcaklıktır, huzurdur ve tıklım tıklım yalnızlıktır,
Hiç sonu gelmeyen karanlığın ortasında parlayan mavi bir renktir.

Tutunduğum bir gerçeklik,
Ta ki gün ışıyana kadar,
Gölgeleri silmesini dileyerek
Bir ileri, bir geri gittiğim lav nehrinde.

Yavaş yavaş yalnızlaşır yalnızlığım,
Her bir frende.

Hiç kimse, hiçbir şey umurunda değildir belki de,
Ta ki karanlık seni sarana dek.

Dilemek kolay,
Kılmak imkansız,
Beklemek işkence,
Uyumak ise imkansız.

Işığa ihtiyacım var,
Buğulu camın ötesinden bir hayata.

İyice sindim şoför koltuğunun ardında,
Beklemeli mi, beklememeli mi?

Düşünceler bir bulamaç,
Hisler kayıp.
Bekleyişler beyhude,
İnançlar ölü.

Beklemeli evet,
Yaksın diye gözlerimi ışığın ilk demetleri.
Beklememeli, hayır,
Koşmalı sonsuza, ölümün ölümsüzlüğüne.
Karanlıktır korku,
Evet… hayır,
Korkudur karanlık.