Her daim yanımda bildim
Eli ellerimdeydi
Aklımın kapıları kilitliyken gerçeğe
O vardı, anlatan bir bir her şeyi
Mevsimdi süpüren anıların yükünü
Salandı dolunayı karanlıktan
Eriyen bir kar tanesiydi;
İçimde çağlayan bir ırmağa dönüşen
Güneşimdi yağmura sinen anılarıma
Oydu taşın ardındaki anlam
Düşen yaprağın adı oldu, sonra
Yiten bizde saklıydı hepsinin anahtarı
Alevdi köze dönen
Kendi gerçeğimi kazıyan benliğime
Sımsıcak sözlerdi seren yere
Kükreyen kış rüzgarlarını
Yine de çağrıyı işitince kulak
Dönemedi yüzünü topraktan öteye
Yas düştü üstüne, tüketti düşleri
Patlayamadı tohumlar, çürüdü yalnızlıkla
Narin bir anıydı güzelliği aklımda
Sessizliğinde elveda saklı laleydi.
Bana yolumu gösteren fısıltı,
Çalınmıştı artık gözlerimin önünden.
Elden ne gelir
Bazen kelimeler yiter
Bazen duyan olmaz sözlerini
Ve işte o boşlukta biner korku omuzlarına
Düşünürsün, sözler vardı içini ısıtan,
Soğuk kış gecelerinde;
Dalgalar vardı ıslatan,
Zamanın med-cezir vaktinde.
Barınmaz aklında gerçeğin o an
Bazen elinde değildir değişim
Fakat yine yeniden bir yol çizersin
Bir de sen yitip gitme diye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder